🇳🇴
Èin byguts draum.
Eg er ein bygut
med gater i stega
og støy i øyra,
men i bringa ber eg ein draum
om ei lita bygd i Wales
med eit namn
så langt
at det slyngjer seg som vind
over tak og tre:
Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch
på øya Anglesey.
Førebels kallar eg han berre
Llanfairpwll —
eit kort pust
av eit altfor langt ord.
Kvifor vil eg dit?
Kanskje fordi vegen dit
er eit eventyr av stavingar,
eller fordi eg lengtar etter
å stå ved eit framandt postkontor
og sende
eit einsleg postkort
over hav og land
til meg sjølv —
frå ein stad
der sjølv eg,
ein som elskar språk,
må bøye hovudet
og vedgå:
Dette namnet
kan eg ikkje seie.
🏴
A Small-Town Dream
I am a small-town boy,
with streets tucked into my steps
and the hum of the world in my ears.
But on my chest I carry a dream
of a tiny Welsh village
with a name
so long
it twists and coils like the wind
over rooftops and trees:
Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch
on the island of Anglesey.
For now, I whisper its short name:
Llanfairpwll —
a single breath
from a word that stretches forever.
Why do I long to go there?
Perhaps because the road itself
is an adventure of letters and sounds,
or because I ache to stand
at a strange, quiet post office
and send
a solitary postcard
across sea and land
back to myself —
from a place
where even I,
a lover of language,
must bow my head
and admit:
This name
I cannot speak.
Leave a Reply