Søvn / Ikkje søvn
I. Søvnløyse
Sauen har vorte vill—
dei nektar gjerda sine,
hoppar taggete over tankane mine,
hektar ull i kantane av uro.
Eg tel dei likevel.
Ein, to, tre—
klauvene deira kling som myntar som fell
i hola i hovudet mitt.
Eg snur puta,
kald side, varm side,
som om søvnen var eit sky dyr
som kjem nærare om eg ligg heilt stille.
Pustar sakte.
Så saktare.
Så merkar eg kvar ein pust
som arbeid, som mislukking.
Klokka durar høgare enn ho burde.
Tida er ikkje lenger ei line,
men ein strammare tråd—
kvart minutt ein ny vri.
Eg prøver å tømme sinnet,
men det fyllest med instruksjonar
om korleis eg skal tømme det.
Prøv mørke.
Prøv stille.
Prøv forma av ingenting—
men ingenting har kantar,
og eg finn dei heile tida.
Morgonen ventar som ein konsekvens.
Eg ligg vaken og møter han,
alt utmatta
av handlinga å ikkje sove.
II. Ukontrollert søvn
Søvnen kjem ikkje—
han overfell meg.
Midt i ei setning
mjuknar verda i kantane,
røyster strekkjer seg til trådar
eg ikkje heilt får halde.
Eg har duppa i stolar,
på bussar,
ein gong ståande,
lent som ein gløymd frakk
mot ein vegg.
Kaffi er eit rykte.
Kaldt vatn, eit forslag.
Kroppen min vel stadig ein annan stad—
ein dempa, indre gravitasjon.
Folk ler av og til—
«må vere fint,» seier dei,
medan eg forsvinn att
midt i latteren, midt i livet.
Draumar renn ut i dagslyset,
ufullførte, påtrengjande—
ei anna røynd
dårleg sydd over denne.
Eg vaknar i brotstykke:
eit namn eg ikkje høyrde,
eit augeblink alt borte,
eit rom ommøblert av tid.
Søvnen er ikkje noko fristed her—
han er ein tjuv
som stel heile timar
og etterlet meg
med berre sløret.
III. Den vakne tankens beleiring
Før den tjuefemte timen vågar
å løyse sitt spøkelsesgrep,
vandrar eg i tronge korridorar
i mitt eige medvit—
ein vakt som nektar å gje seg.
Senga vert ein slagmark,
laken snodde som tolmodige slangar
som kviskrar om overgjeving.
Kvar pust eg tek
vert talt, omstridd, nekta.
Tankar marsjerer i ustoppelege rekkjer:
halvforma anger,
uferdige setningar,
ekko av samtalar
som aldri tok slutt.
Dei nektar å forsvinne—
urokkelege som jernklokker.
Taket lener seg nærare, lyttar.
Skyggar strekkjer fingrane sine
over veggane,
måler den langsame erosjonen
av viljen min.
Eg forhandlar med mørkret:
eitt minutt til,
eitt vakent sekund til—
som om medvitet var
ei skjør flamme
berre eg må halde levande.
Men klokka forhandlar ikkje.
Rytmen hennar vert tyngre,
ein pendel som svingar
gjennom merg og sinn,
viskar ut kantane av tanken.
Vakthaldet mitt sviktar.
Ord løyser seg til mumling,
mumling til stille—
og stille til noko stort,
noko som ventar like under
overflata av det å vere.
Så—
eit stille samanbrot.
Ikkje kunngjord nederlag,
men stole—
som andedrag i vinterluft.
Vakta forlèt posten,
veggane fell innover,
og eg glir, utan motstand no,
inn i den same mørke straumen
som ber alt
utanfor viljens rekkevidd.
IV. Nattleg ferd
I den tjuefemte timen,
når søvnløysa gjev etter
for ein jungiansk skumring,
forråder den upletta tikkinga
frå nattbordklokka
medvitet
med sin vonde rytme.
Det er eit rekviem av
forlating, der
uverna sjeler vert
magisk førte fram
til terskelen av tidas ende.
Visarane smeltar til
surrealistiske bilete av famlande,
kroppslause lemmer
som dreg meg ned i
ein infernalsk, kvervlande gløymsle.
Eg synest å falle for alltid;
styrte forbi svevande
sandsteinsruinar, gjennom
forhistoriske junglar og
til slutt inn i ein vid galakse
av gjennomskinlege smaragdskår.
Hjartebankane til utallege
framleis redde forgjengarar
tvingar meg til å skrike før
eg treff botnen, og eg
vaknar i panikk: gripande
etter den lysande skiva
på mi uvitande klokke.
V. Å stille natta på nytt
Eg reiser meg som kasta ut—
lunger grip etter luft,
pulsen hamrar protest
mot usynlege djup.
Rommet kjem att i brotstykke:
kantar av møblar,
den stille samansverjinga til veggane,
nattbordklokka att
uskuldig i si vedvarande tikking.
No ingen avgrunn—
berre ekkoet av han,
klamrande som spindelvev
bak augo.
Eg sit i restane
av det forsvunne fallet,
samlar pust for pust
som om kvar var knust glas
som varsamt må hentast att.
Ingen brå rørsler.
Ingen ville førestellingar.
Eg nemner det som er att:
ei seng,
ein kropp,
ei natt som enno ikkje er slutt.
Hjartet, motvillig først,
løyser tempoet sitt—
frå alarm
til varsemd,
frå varsemd
til noko nær ro.
Tankar, ein gong ville,
vert lokka inn i rolegare former:
mjukare korridorar,
dempet opplyste og ordna,
der ingenting kastar seg fram
frå mørkret.
Eg glattar stoffet i augeblinken,
pressar ut skrukkene
med viljug stillheit.
Denne gongen
skal eg ikkje falle—
men stige ned.
Ikkje dratt,
men bore.
Eg lukkar augo
som ein stig ut i vatn,
prøver overflata,
tek djupna til seg.
Og ein stad, like bortanfor frykta,
ventar søvnen att—
ikkje som ein fangar,
men som ein tolmodig vegvisar
med mjuke hender.
Leave a Reply