— Adam Donaldson Powell
Galgen I
Lukta av ein sprukken parfyme,
blanda med kjellarvin,
sveivde kring det uthola andletet hennar
som ei gamal natt
som aldri ville sleppe taket.
Dei daude auga hennar
glødde enno litt,
som glør under oska,
og den sundslitne latteren hennar
fekk lufta til å slå skeivt.
Ho vagga,
ho sikla fram ord,
snakka til ingen
eller kanskje til meg,
eg veit ikkje.
Og eg følgde etter,
som ein tosk,
heilt bergteken.
Eg gled inn
i vrangførestellinga hennar
utan ein lyd.
Og så –
brått –
kom bilete,
vakre
og motbydelege på same tid:
ho hengde der,
stille,
nærast fredeleg …
og eg,
som stod altfor lenge
og såg på,
før eg endeleg
tok henne ned.
— Adam Donaldson Powell
__________________________
Galgen II
Ho gjekk så lett gjennom bregnene,
utan anna mål enn stigen sjølv.
Korga kvilte mot hofta,
og fingertuppane var mørke
av modne bjørnebær
plukka langs skogbrynet,
der sola sydde gulltråd
mellom greinene.
Fuglane spreidde den klare songen sin
frå tre til tre.
Lauvet kviskra løyndomar
ingen andre fekk høyra.
Vinden visste ingenting
om den sorga mennesket ber;
han gjorde berre skyene
lette og drivande.
Av og til lo ho,
av ei grein som gav etter,
av ein raudrev
som gløymde seg fram mellom stammene,
av bekken
som fann vegen sin
utan å spørja.
Verda smakte frukt.
Verda smakte glede.
Himmelen likna
eit løfte
som enno ikkje var brote.
Så bøygde stigen av.
Ei diger grein
strekte seg ut
som armen til eit gamalt tre.
Frå henne hang
eit mørkt og tungt alvor.
Tauet song lågt
i den urørlege lufta.
Mannen som hang der,
vende andletet mot høgda,
som om han såg inn
i sjølve skuggen.
Augo var borte.
Hendene var alt
meir framande
enn veden kring han.
Og brått
blei tida tung.
Heile ettermiddagen
sokna saman
under den veldige vekta
av det ho såg.
Ho miste korga.
Bjørnebæra
rulla utover mosen,
små svarte dropar
som sprakk
mot den mjuke jorda.
Pusten hennar
braut saman.
Knea svikta.
Heile verda
trekte seg saman
til eitt einaste rykk.
Ho ville springa.
Men skogen
let henne ikkje.
Kvar kvist som brot,
kvar grein som sukka,
vart til fotsteg
bak henne.
Kvart tre
stod som ei søyle
inn til ei anna verd.
Kvar andedrag
kviskra:
Ikkje flykt.
Hjartet slo
så hardt
at det verka
som om det jaga henne.
Ho leita etter himmelen,
men fann berre
den hengande mannen.
Frykta
gjorde blodet framandt.
Og kvart sekund
strekte natta
litt lenger.
Då,
heilt inst
ved skriket,
brast noko.
For at sinnet
ikkje skulle brenna opp
i si eiga redsle,
la det eit lag
av is
over avgrunnen.
Som ein innsjø
som frys
på eitt einaste døgn.
Vinden
vart berre vind att.
Lauvet
berre lauv.
Tauet
berre ei mørk line
mot dagen.
Blikket
trekte seg tilbake,
inst
bak auga,
utmatta
av å kjempa
mot det
det ikkje kunne bera.
For det finst,
inst inne
i dei romma
ingen andre kjem inn i,
eit mørker
som vender seg
mot ein sjølv.
Ei stille sjølvforakt
som et
utan lyd,
og som kan få
sjølv den mest varsame rose
til å sjå ut
som eit prov
på ei skuld
ingen kan nemna.
Likevel —
for å leva vidare
må sjela finna
eit pusterom.
Ikkje ei trøyst.
Ikkje varme.
Berre
eit kvast
og iskaldt stilleståande.
Ei strand
der havet
har trekt seg bort,
og alt som ligg att,
er saltet
som bit
i huda.
Til slutt
bøyer ho seg.
Ho lyfter korga.
Bjørnebæra
ligg att
i molda.
Ho plukkar ingen.
Skogen
held fram med å anda,
berande
på den såra løyndomen sin.
Alt stig kvelden
opp mellom trea.
Og lenge etter,
lenge etter
at greinene
er bak henne,
når smaken
av bjørnebær
atter kjem
på leppene
og hendene,
skal ho vita
at midt
i dei djupaste rasa
kan det veksa fram
ei underleg ro.
Ei kulde
som ikkje lækjer.
Som ikkje trøystar.
Men som,
trass alt,
held handa
til fortvilinga
når sinnet,
utslite
av å bera
si eiga smerte,
ikkje lenger kjempar
mot mørkret,
men møter det
med den tagale,
hardvunne stilla
som held ulukka
på avstand,
berre nok
til at livet
kan halda fram.
— Adam Donaldson Powell
Leave a Reply