Gamle Mann Går
Han studerer fortauet før han legg vekta si på det,
som om bakken kunne ombestemma seg.
Krykka rører først ved bakken —
ein stille speidar sendt i førevegen —
så kjem den varsame forskyvinga av bein og minne etter.
Byen legg ikkje merke til han.
Han durar vidare, rastlaus og likesæl,
eit langt andedrag av motorar og samtalar
som flyttar seg raskare enn han nokon gong vil prøva på.
Han måler ikkje avstand i meter
men i avgjerder:
dette steget, så det neste,
stopp, balanse, juster,
eit privat rekneskap over å overleva.
Born spreier seg som skremde fuglar,
latteren deira uføreseieleg,
skjer tvers gjennom vegen hans utan åtvaring.
Han stoppar opp, ventar på at lufta skal roa seg,
på at verda skal bli leseleg att.
Ein joggar dukkar opp —
brått, rytmisk,
smellet av sko for raskt til å forhandla med.
Den gamle mannen lener seg innover,
gjer seg mindre,
let farten passera som vêr.
Folk med hundar blir ståande langs kantane,
band som strekkjer seg og slyngjer seg
til stille feller.
Han følgjer rørslemønstra deira,
teiknar ein usynleg veg mellom dei,
trær seg gjennom med eit tolmod
som på avstand liknar stillstand.
Sprekker i fortauet opnar seg som spørsmål.
Han går med vilje over dei,
løfter foten akkurat nok
til å nekta tyngdekrafta den enkle sigeren hennar.
Ein pytt speglar himmelen
men lovar ingenting om djupna si.
Han går utanom,
føretrekkjer visse framfor spegling.
Ein liten stein ligg der han ikkje burde.
Han skubbar han til side med krykka,
som om han forhandla med ein sta tanke.
Halvvegs nedover gata
stoppar han.
Ikkje av tvil,
men for å ta opp status —
pust, balanse, den stille avtalen med kroppen
om å halda fram.
Enden av gata nærmar seg sakte,
som noko fortent heller enn oppnådd.
Når han kjem fram,
er det ingen seremoni,
berre ei svak letting i skuldrene,
ei erkjenning av at han ikkje har falle,
at bakken har halde.
Å snu er det farlegaste augeblikket.
Det veit han.
Han førebur seg på det
slik ein førebur seg på eit spørsmål som alt er stilt for mange gongar.
Snuinga er liten, medviten,
ei forhandling mellom det som var
og det som må gjerast om att.
Vegen heim er ikkje eit spegelbilete
men ei heilt ny reise.
Trøyttleiken endrar forma på alt.
Avstandane blir lengre,
krykka talar høgare mot betongen.
Likevel går han vidare.
Han hugsar kvar fare no —
sprekka, pytten, staden
der joggaren hadde kome frå ingen stad.
Minnet blir eit kart
meir påliteleg enn synet.
Byen held fram utan han,
men han held fram innanfor han,
ein stille vilje
som flyttar seg eitt varsamt steg om gongen.
Ved døra si
stoppar han igjen,
ikkje av uvissa
men av vane —
måten kroppen heidrar framkomsten på.
Han har kryssa kvartalet to gonger.
Han har ikkje falle.
For i dag
er dette nok.
— Adam Donaldson Powell
Leave a Reply