(alzheimer’s light)

på Ordjakt i Regnslummen

Eg gjekk ned i slummen av mitt eige hovud att—

ned forbi skeive bygardar som lente seg mot kvarandre
som trøytte sjøfolk etter stengetid,
forbi blinkande neonskilt som stod og dirra i duskregnet:

JA

NEI

KAN HENDA

JA

NEI

EG VEIT IKKJE

og over alt fall det bergensregn,
ikkje vanleg regn,
men eit regn av gamle kvitteringar,
ferjebillettar,
kaffiskvetter,
og gløymde tankar frå bussturar til Loddefjord.

Eg var på jakt etter ord.

Ikkje meiningar.

Meiningane budde oppe på høgda,
i fine hus på Kalfaret,
bak velklipte hekkar av grammatikk.

Nei.

Eg var ute etter sjølve orda.

Lurvete små skapningar.

Våte vokalar som sov under pappkassar ved Nygårdshøgda.

Konsonantar med hol i jakkelommene.

Verb som selde tvilsame openberringar
bak ein kebabsjappe nær Danmarks plass.

Eg vandra gatelangs.

Kartet hjelpte ikkje.

Kartet hadde drukna.

Ei måse hadde stole det.

Måsa hadde seinare selt det
for ein halv vaffel og eit gammalt rim.

Slik går no dagane.

I denne delen av sinnet
har sjølv geografien gitt opp.

Eg kom til eit kvartal som heitte Mogleg.

I går heitte det Kanskje.

I morgon kjem det truleg til å heite Kven Veit.

Der sat ungane og spelte fotball
med samanrulla avisutklipp.

“Hei, du!”

ropte ein av dei.

“Har du mista ein metafor?”

Eg kjende etter i lomma.

Jau.

Borte var han.

Ein stor, fin metafor
som eg hadde spart på sidan november.

Ungen lo.

Ballen sprakk.

Ut velta hundre adverb.

Ingen reagerte.

Slikt skjer heile tida i Bergen.

Regnet vaskar vekk logikken.

Ei prosesjon kom nedover gata.

Trommer laga av tomme kaffikoppar.

Faner sydde av handlelappar.

Ein messinginstrumentseksjon som spelte vêrmeldingar
gjennom rustne trombonar.

Fremst gjekk Kongen av Nesten.

Han bar ei krone laga av avbrotne samtalar
og gamle busskorrespondansar som aldri passa.

“Lenge leve nesten!”

ropte han.

“Lenge leve straks!”

“Lenge leve ordet som står fast på tungespissen!”

Folket jubla.

Hundrevis av komma steig opp mot himmelen
som våte ballongar.

Eg følgde etter.

Dei førte meg ned mot Bryggen.

Der sat gamle kvinner under skakke takskjegg
og sorterte språk.

Gode ord.

Dårlege ord.

Ord som mangla bokstavar.

Ord som hadde vore ute i for mykje regn.

Ord ingen hadde brukt sidan 1987.

Ei av kvinnene heldt opp eit slite adjektiv.

“Dette verkar framleis.”

Den neste rista på hovudet.

“Berre når vinden kjem frå nordvest.”

Den tredje selde meg eit halvt kolon
mot ei barndomsminne frå Fløybanen.

Eg trur eg gjorde ein god handel.

Men valutakursane i tankeverda
er aldri stabile.

Utpå natta byrja gatene å flytte på seg.

Torgallmenningen gled sakte mot Nordnes.

Sandviken bytte plass med eit minne frå 2009.

Fløyen svevde gjennom skyene
som ein stor grøn parentes.

Månen vart til eit skilt der det stod:

UTGANG

men alle visste at det var løgn.

Det finst ingen utgang her.

Berre fleire omvegar.

Eg gjekk djupare inn.

Forbi lagerbygningar fylte med uferdige dikt.

Forbi elvar av overstroke setningar.

Forbi gravplassar der gamle overtydingar rusta
under lag på lag med sjølvbedrag og salt luft.

Overalt summande fragment.

Tusenar av dei.

Små dikt som budde i takrennene.

Store dikt som hekka mellom fjella.

Verselinjer som flaug mellom Ulriken og Løvstakken
som forvirra trekkfuglar.

Eit dikt landa på skuldra mi.

Det kviskra:

blorafjon regnmaskin
måseskrik paraplyevigheit
slingresjø jazzfisk
halleluja kaffigrut tåkehjul

“Kva tyder det?” spurde eg.

Diktet trekte på skuldrene.

“Tyding er for austlendingar.”

Så flaug det av garde.

Lenger inne fann eg Ordmarknaden.

For eit kaos.

For ei prakt.

For eit fullstendig samanbrot av all orden.

Kjøpmenn stod og ropa:

Ferske substantiv!

Billige utropsteikn!

Nett plukka undring!

Lokalt produsert forvirring!

Ein mann selde konsentrert stilleheit på glas.

Ei kvinne baud fram nostalgi frå 1990-talet
målt i kilo.

Ein annan opna frakken
og synte fram ulovlege innsikter.

Eg kjøpte tre.

Ei forsvann straks.

Ei vart til ei måse.

Den tredje held fram med å opne seg
ein stad bak venstre auget mitt.

Til slutt nådde eg sentrum av labyrinten.

Kjernen.

Hjartet.

Den våtaste delen av heile denne indre byen.

Der stod ei lita bu.

Skeiv.

Vindskakk.

Taket lekka.

Lysa frå innsida rann ut mellom sprekkene.

Eg gjekk inn.

Ved eit bord sat eit einsleg ord.

Lite.

Grått.

Tolmodig.

Det såg opp då eg kom inn.

“Er du ordet eg har leita etter?”

Ordet tenkte seg om.

“Kanskje.”

“Kva heiter du?”

Det opna munnen.

Ut kom regn.

Ferjehorn.

Saksofonar.

Latter frå ein pub i Marken.

Gamle fotografi.

Måseskrik.

Våte brosteinar.

Nattbussar.

Lukta av nybakt skillingsbolle.

Og lyden av vinden som kjem inn Vågen
ein mørk vinterkveld.

Ingen namn.

Berre rørsle.

Berre musikk.

Berre vêr.

Ordet smilte.

Eg smilte attende.

Utanfor byrja heile Bergen å flytte på seg.

Gatene bølgja.

Husa dreiv.

Regnet skreiv nye kart i lufta.

Fjella endra namn.

Himmelen gløymde kva farge han hadde.

Alt vart lausare.

Alt song.

Alt vart strålande,
praktfullt,
håplaust uvisst.

Eg gjekk heim med tomme lommer.

Eller kanskje fulle.

Det er umogleg å vite.

For i denne regnslummen av eit sinn,
mellom Bryggen og draumen,
mellom tåka og tungespissen,
mellom blorafjon og halleluja,

går eg framleis rundt,

våt til skinnet,

med komma i skorne,

og jaktar på ord

som gøymer seg

ein stad

mellom måseskrik

og evigheit.

— Adam Donaldson Powell