Klesskapet gjennom livet
Vi skiftar namn på oss sjølve
som vi skiftar jakker i april,
hengjer frå oss vinteren
og prøver noko lettare,
noko som slepp vinden inn.
Somme år er det nok
med eit nytt skjerf,
eit anna smil,
ein vane som får vekse
der den gamle visna.
Andre gonger må heile garderoben bort.
Kleda luktar av ein person
som ikkje lenger bur her.
Vi fyller posar med fortid
og går ut i butikkar av moglegheiter.
Men ikkje alt passar.
Ein identitet kan stramme over skuldrene,
sitte skeivt over brystet,
få oss til å sjå framande ut
i spegelen og i blikka til andre.
Vi prøver han likevel.
Går nokre månader
med eit liv som gnissar mot huda,
til vi skjønar
at dette plagget høyrde til nokon annan.
Av og til følgjer meir med.
Nye sko krev nye vegar.
Nye klede passar dårleg
rundt dei gamle vanane.
Venner fell av som knappar,
andre blir sydde fast.
Kven er vi under alt dette?
Det finst dagar
då vi trur på ein naken kjerne,
eit stille eg
som aldri forandrar seg.
Men så kjem åra
og lærer oss noko anna.
For somme av dei vi har vore,
er verkeleg borte.
Ikkje gøymde under stoffet,
ikkje ventande i eit skap.
Dei døydde stille
då nye menneske vaks fram.
Vi er og er ikkje den same.
Åleine syr vi éi forteljing.
Blant andre treng vi ei anna.
Ansiktet vi møter verda med
er ikkje alltid det same
som det som vaknar om natta.
Og stundom blir lengselen sterk
etter å sleppe unna seg sjølv.
Då tek vi på oss eit nytt namn,
ein ny latter,
eit liv ingen kjenner att.
Vi går inkognito gjennom verda,
som ein framand i eiget land,
og kjenner ei underleg fridom
i å sleppe å vere
den vi var i går.
Så heng liva våre på rad:
frakkar, skjorter, masker og hud.
Nokre kastar vi.
Nokre saknar vi.
Nokre veit vi ikkje heilt
kvifor vi kjøpte.
Og mellom alle plagga,
alle skifta,
alle forsøka på å passe inn
eller kome fri,
står ein skapdør på gløtt,
klar for den neste årstida.
— Adam Donaldson Powell
Ei etterlikning av livet, eller den sanne naturen ved å vere?
I dei oppdikta hagane i sinnet
omfamnar kunst og natur kvarandre utan motstand.
Der
står verk skapte av menneskehender
utan å be om orsaking for at dei finst.
Dei strålar utan skam,
inspirerte og inspirerande,
tolmodige gåver
lagde ved terskelen til det guddommelege.
Swarovski-diamantar,
hår farga i umoglege nyansar,
syntetiske pelsar med draumeliknande glans,
kviler ved sida av bladgull
og kultiverte perler,
som om inga verd
nokon gong hadde vore skild frå ei anna.
Kunstige bonsaitre,
innbilte eksotiske skapningar,
blandar seg med levande plantar,
stille skulpturar,
i ei ufullkomenheit så presis
at ho verkar sannare
enn sjølve fullkomenheita.
Så stig illusjonens symfoni.
Ikkje eit bedrag,
men ei innbyding.
Ho nærer draumar,
opnar dørene til medvitet,
og fører oss vidare
enn ei enkel etterlikning av livet.
For her
er identiteten ikkje éi einaste maske,
men eit stjernebilete.
Summen av motseiingane våre,
lengslane våre,
forvandlingane våre,
overgår summen av skattane
som ligg isolerte under sine eigne lyskastarar.
Eit hus blir ei verd.
Ein leikeplass.
Ein lysthage.
Eit teater av moglegheiter.
Fantasien rår,
og kvar gjest,
berre gjennom krafta i sitt eige blikk,
kan leggje frå seg den kvardagslege forma si,
forvandle seg,
rømme,
bli fødd på ny.
Her
er ingen gjenstand underordna.
Kvart verk,
kvart blad,
kvar stein,
kvar etterlikning,
kvart brotstykke av røyndomen,
tek del i den same feiringa.
Alt vart skapt
for å gje kvar og ein
ein plass midt på scena.
For kanskje
ligg den sanne naturen ved å vere
verken i opphavet,
eller i den påståtte autentisiteten,
men i vår evne
til å blande det verkelege og det oppdikta,
det naturlege og det kunstige,
til vi skaper verder
der alle er frie
til å bli meir
enn seg sjølve.
Og, for eit flyktig augeblink,
sleppe unna dødelegheita.
— Adam Donaldson Powell
Leave a Reply