— Adam Donaldson Powell
SALDAGAR
Det finst dagar
då saltet
kjem før havet.
Det sit
i rekkverket
som mistar måling.
I skruen.
I hengsla
som lærer
vekta
av døra.
Det sit
i skjorta.
I kragen.
I huda
mellom aksel
og erme.
Bakken
går ned
i utslitne solar.
Asfalten
stig
i varme.
Bussen
tygg
kroppar
som står.
Kristus
blir verande
dit sjøsprøyten
ikkje når.
På armen,
ei kvit stripe.
Ei til.
Om handleddet,
fire halvmånar
djupe nok
til å nå morgonen.
Ingen ting seier
kvar dei kom frå.
Rust
seier heller ikkje
kven
som held henne
i live.
Sein ettermiddag.
Stranda
tek imot
endå ein dag.
Ei bølgje
viskar ut
spora
etter føter.
Salt,
ikkje.
Det blir verande
i rusta,
i huda,
i det
kroppen
har lært
å slite bort.
— Adam Donaldson Powell
______________________________
HUNDEDAGAR
I hundedagar,
når ingenting lukkast,
klagar dei utolmodige unge
over at gudane
ikkje står
på deira side.
Dei samanpressa leppene
kan skryte
av likesæle.
Men arra,
som ikkje lèt seg løgne om,
vitnar
om vald
mot ein sjølv
og lyfter fram
naudet
i nederlaget.
— Adam Donaldson Powell
Leave a Reply