—Adam Donaldson Powell
Besetjing
Det finst
ei rørsle
før rørsla
eit lite mørker
som opnar seg
utan lyd
Og eg
eg kjenner det
ikkje som ein tanke
ikkje som ei vilje
berre
som noko
som alt
har byrja
Kven
som byrjar
veit eg ikkje
Det er ikkje
eg
og likevel
er det ingen
andre
Kanskje
bur kroppen
framfor meg
kanskje
går eg
berre etter
Ho stansar
ved det same bordet
kvar gong
ved det same glaset
det same lyset
den same skuggen
som fell
litt skeivt
over golvet
Og handa
ho veit
ikkje kva
ho gjer
ho berre
gjer
som vatnet
veit
korleis det
renn
Eg seier
vent
men ordet
fell
ikkje ned
det blir
hengande
mellom munnen
og handa
og der
blir det
verande
Ingen
tek imot det
Ingen
svarer
Det er den stilla
som svarar
den stilla
som alltid
har svara
Ho seier
ingenting
og difor
trur eg
på henne
Eg hugsar ikkje
men kroppen
gjer
Ho hugsar
eit lys
over eit kjøkenbord
ei dør
som aldri
heilt
lukka seg
ein pust
frå eit anna
menneske
eller kanskje
berre frå vinden
Kven veit
Kanskje
er det ikkje
eit minne
berre
eit avtrykk
etter noko
som ikkje
fekk bli
ferdig
For alt
som ikkje
blir ferdig
det går ikkje bort
det finn
ein annan
veg
Det blir
eit blikk
ei lukt
eit glas
ei natt
utan søvn
eit namn
ingen
lenger
brukar
Og eg
eg går
frå rom
til rom
som om huset
leitar
etter meg
som om veggane
veit
kvar eg
skal stå
før eg
stiller meg
Der finst
ei klokke
eg aldri
ser
men eg
høyrer
henne
ikkje
fordi ho
går
men fordi
ho ventar
på den vesle
rørsla
den vesle
gjevinga
den vesle
opninga
der alt
glid
over
i seg sjølv
Så kjem
skamma
ikkje
som ei røyst
ikkje
som ei dom
berre
som eit lys
som blir
kaldare
i rommet
og eg
blir ståande
i det
utan å vite
om eg
skal gå
eller bli
Og kanskje
er det
ingen skilnad
Menneska
går forbi
dei smiler
dei seier
noko
eg ikkje
heilt
høyrer
Eg nikkar
som om
eg òg
er der
Men det er
noko
som manglar
ikkje
utanfor
inni
eit lite
fråvær
som held
alt saman
Det luktar
svakt
av sitron
eller kanskje
av regn
eller av
eit liv
eg aldri
levde
Eg stansar
ikkje
men noko
i meg
gjer
Og eg
veit
at dette
har hendt
før
ikkje
ein gong
men alltid
Alltid
den same
lukta
den same
stilla
den same
handa
som rekkjer
seg
mot noko
ho aldri
kan halde
Og når
kvelden
endeleg
fell
er det
ikkje mørkret
eg går inn i
Det er
det vesle
lyset
som aldri
sloknar
fordi
ingen
er der
til å sløkkje det
Og der
sit
noko
som liknar
meg
eller
det
eg
ein gong
kunne
ha vore
Det ser
ikkje opp
Det ventar
berre
Og eg
set meg
ved sida
av det
som om
eg
endeleg
har kome
dit
eg
heile tida
har gått…
Det luktar
svakt
av sitron
Lukta
kjem
før minnet
Minner
har ikkje
alltid
eit andlet
Nokre
bur
berre
i kroppen
og ventar
på luft
Eg
står
stille
til lukta
går
gjennom meg
og vidare
som om
ho
aldri
var
mi.
Leave a Reply