Når alt du bygde fall i grus, og vinden Blæs igjennom hus, står du att på nakne strå og under himmelen den blå.
Du miste det du trudde var det einaste du ville ha. Nå står du tomhendt, tyst og bar, og spør kva meining det skal ha.
Men jorda kviler stilt i snø, for under kvelven må eit frø få sleppe tak i det som var, før våren syner kva det bar.
Eit rom som tømmast helt for alt, får lys der mørkret føre falt. For nokre gonger må me mista alt for å ge plass til noko nytt.
— Adam Donaldson Powell
Leave a Reply