— Adam Donaldson Powell
I opphavet var minnet
Herre,
Du gav oss ikkje berre
tida til å bli fødde
og tida til å døy.
Du gøymde i hjarta vårt
ei gåve
sterkare enn tida:
minnet.
Difor finn døden
aldri eit heilt tomt hus.
Kvar gong
eit menneske vi elskar
går over den siste terskelen,
går òg noko av oss
inn i stilla med dei,
og noko av dei
blir att
og andar vidare i oss.
Slik skapte Du oss.
Av jord.
Av ande.
Av minne.
Og minnet
er ikkje vekta av det som var.
Det er framtida til kjærleiken.
Difor,
når vi kjenner
at den siste årstida
nærmar seg
for eit menneske vi elskar,
blir hjartet ein pilegrim.
Vi lengtar
etter endå ein veg å gå saman,
eit bord
dekt éin gong til,
eit ord
vi enno ikkje har sagt,
ei hand
vi held litt lenger,
eit stille nærvær
før mørkret fell.
Som om sjela veit
at kvart augeblink
gitt i kjærleik
skal bli til brød
for dei lange åra
etter avskilen.
Vi trur
vi skaper minne.
Men det vi byggjer,
er æva.
For minnet
tek ikkje berre vare
på det som har vore.
Det held fram.
Eit smil
lever vidare
i andletet til eit barn.
Ei god gjerning
vaker opp att
i hendene til den
som sjølv vart elska.
Eit håp
reiser seg
i eit hjarte
som trudde alt var tapt.
Eit liv
bankar vidare
i eit anna liv.
Slik tek ikkje det gode slutt
der eit menneske tek slutt.
Det går vidare.
Som eld
som tenner eld
utan å miste
sin eigen glød.
Kanskje
er dette
måten Du skaper verda på.
Ikkje ved
å byrje om att,
men ved
å leggja kvar skapning
i trufaste hender
hos ei anna.
Difor
er minnet heilagt.
For det tek del
i Di eiga skapargjerning.
Det samlar
det tida spreier.
Det velsignar
det døden skil.
Det kallar ved namn
dei som stilla
ville gøyme.
Og kvart namn
uttala med kjærleik
er ei lita oppstode.
Då skjønar vi
at å leva
ikkje berre er
å anda.
Å leva
er å leggja att
ei kjelde
i hjartet til eit anna menneske,
ei kjelde
som held fram
med å renna
når vi sjølve
er borte.
Dette
er den sanne arven.
Ikkje husa.
Ikkje bøkene.
Ikkje verka.
Men evna
til å elska,
som vi tende
i eit anna menneske.
For ingen godleik
blir verande
hos den
som gav han.
Kvar gjerning av miskunn
går inn
i blodet til verda.
Kvar handling av kjærleik
utvidar
skapinga.
Kvar gåve
blir til frø
for tider
vi aldri skal sjå.
Og når
vår eigen kveld kjem,
skal vi ikkje be
om fleire dagar.
Dagane
har alltid høyrt vinden til.
Vi skal berre be
at ein gong,
ein stad,
skal eit menneske
finna mot
til å elska,
utan å kjenna namnet vårt,
og likevel bera vidare
eit lite lys
av det lyset
vi sjølve fekk
og gav vidare.
For då
er vi ikkje borte.
Då er vi komne inn
i det lange andedraget
av fellesskap,
der kvar kjærleik
vekkjer ny kjærleik,
kvart minne
ber fram nytt liv,
og kvart
takk
blir ei ny byrjing
for verda.
Og kanskje,
Herre,
er dette
den æva
Du la
i våre skrøpelege hender:
ikkje
å sigra over døden,
men å hindra
at kjærleiken
døyr med oss.
Leave a Reply