Øvelse

Eg har halde vakt
ved døra til døden
så lenge
at eg gløymde
korleis ein opnar
døra til livet.

Eg lærte meg
å sleppe taket
før noko vart borte.

Eg lærte meg
å leve vidare
før eg visste
at eg skulle få lov.

Kroppen min
ber framleis
namna på stormane.

Viruset.

Smertene.

Arrene.

Alle dei stille
vitna i meg.

Men eg er ikkje
berre det eg overlevde.

Eg er pusten
etterpå.

Eg er handa
som rekkjer
stafettpinnen vidare.

Eg er røysta
som stilnar
slik at koret
kan syngje.

Eg har halde fast
i så mykje
så lenge.

Venner.

Draumar.

Namna på dei døde.

Biletet av den eg
ein gong var.

Eg trudde
kjærleik betydde
å aldri sleppe.

Men også fuglen
må sleppe greina
for å oppdage
at han har vengjer.

Nokre gonger
må vi gi frå oss
det vi elskar mest.

Ikkje fordi
det ikkje betyr noko.

Men fordi
det har gjort
det det skulle.

Eit liv
skal ikkje eigast.

Det skal givast vidare.

Som pust.

Som lys.

Som song.

Eg slepper ikkje
taket på livet.

Eg slepper
livet fri.

Og kanskje
er det då
eg endeleg
kan fly.

For kanskje
er den største gåva
eit menneske kan gi
til livet sjølv:

å elske livet nok
til å sleppe det fritt.

øvelse 🇳🇴✍🏻