— Adam Donaldson Powell
Det som held
Tre dikt om reparasjon, bører og forvaltarskap
1. Ekspertlandet
(Reparasjon)
Me spring.
Ikkje mot kvarandre,
ikkje mot det som raknar,
men mot døra
der skiltet lovar løysingar.
Advokaten skal løyse
det me ikkje våga å snakke om.
Rekneskapsføraren skal rydde
etter åra med gløymde tal.
Kirurgen skal sy saman
det me sleit sund,
og psykologen bere
det me aldri ville løfte sjølve.
Livsstilseksperten
teiknar rette liner
på kart han enno ikkje har gått.
Me kjem sjeldan
for å lære å bere,
å lappe,
å vedlikehalde.
Me kjem med eit stille håp
om at nokon skal skru til den lause skruen,
smørje hengsla,
viske ut spora,
så me kan halde fram
i same fart,
på same veg,
mot neste samanbrot.
Me vil ha reparasjon,
ikkje omvending.
Men eksperten
er ikkje ein trollmann.
Nevrokirurgen
er stundom berre ein elektrikar
som kjenner straumen
gjennom mennesket.
Karkirurgen
ein røyrleggjar
som veit kvar livet
lek ut.
Advokaten
ein omsetjar
mellom lov og anger.
Rekneskapsføraren
ein bokhaldar
for det me trudde
ingen skulle telje.
Psykologen
fann kanskje yrket
den dagen han sjølv
ikkje fann utgangen.
Livsstilseksperten
tel stega sine
medan livet spring
ein annan stad.
For ingen står
utanfor det dei lærer bort.
Alle ber
sine eigne sprekkar
under den kvite frakken,
bak dressjakka,
mellom velvalde ord.
Kanskje er det difor
dei kan hjelpe.
Men ingen kan leve
livet vårt
for oss.
Ingen kan vedlikehalde
eit hus
der eigaren berre kjem heim
når taket har rasa inn.
Kanskje byrjar redninga
ikkje med den neste eksperten,
men med det uvanlege spørsmålet:
Kan du lære meg
å gjere meg sjølv
litt mindre avhengig
av at nokon andre
alltid må reparere
det eg ikkje ville ta vare på?
— Adam Donaldson Powell
__________________________
2. Når to hjarte slår som eitt
(Byrda)
Det høyrest vakkert ut,
at to hjarte
slår som eitt.
Men hjartet
er berre ein muskel.
Livet krev
så mykje meir.
Det krev ein ven
som lyttar
utan å vere redd.
Ein prest
som tek imot tvilen
utan å ville vinne.
Ein psykolog
som toler
dei same orda
for hundrede gong.
Ein mor.
Ein far.
Ein elskar.
Ein som ler.
Ein som hugsar.
Ein som seier:
«No må du kvile.
Eg tek dette.»
Når sjukdom
eller sorg
flyttar inn,
blir det ofte
berre éin att
til å vere alle desse.
Den eine
blir hamn,
kart,
fyrlykt
og redningsbåt.
Den andre
ber så godt han kan
det som kroppen,
sinnet
eller livet
ikkje lenger maktar.
Ingen av dei
har valt dette.
Likevel veks det fram
eit usynleg rekneskap.
Ikkje over pengar.
Men over søvn
som aldri vart sove.
Ord
som aldri vart sagde.
Tårer
som måtte ventast med.
Smil
gjevne på kreditt.
For kjærleiken
fører ikkje dobbel bokføring.
Han tel ikkje
kven som gav mest.
Han berre gjev.
Heilt til han oppdagar
at også hjartet
kan gå konkurs.
Og det finst
inga skuld
i det.
For ingen er skapte
til å vere
besteven,
sjelesørgjar,
psykolog,
forelder,
sjukepleiar,
elskar
og heim
på same tid.
To hjarte
kan slå
i same takt.
Men dei kan aldri
erstatte
eit heilt landskap
av menneske.
Kanskje er den djupaste kjærleiken
ikkje å seie:
“Eg skal vere alt for deg.”
Men:
“Lat oss finne fleire
som kan bere dette
saman med oss.”
For når to hjarte
slår som eitt,
må verda rundt
slå litt med.
— Adam Donaldson Powell
___________________________
3. Den stille kunsten å vedlikehalde
Forvaltarskap
Me legg tak
på husa våre.
Me målar veggene
før regnet finn treverket.
Me skiftar olje
på motoren
før varsellampa lyser.
Ingen kallar det heltemot.
Berre vedlikehald.
Likevel lever me
som om hjartet
ikkje treng det same.
Me ventar.
Til samtalane
har stivna.
Til latteren
har flytta ut.
Til kjærleiken
ber preg
av å ha bore
for mykje
for lenge.
Så leitar me
etter nokon
som kan redde
det me ikkje
tok vare på.
Men livet
blir ikkje halde oppe
av store redningsaksjonar.
Det blir halde oppe
av dei små.
Ein telefon
utan grunn.
Ei hand
på ei skulder.
Eit måltid
sett fram
utan at nokon bad om det.
Ei orsaking
før ho vart naudsynt.
Ei tilgiving
før bitterheita
fekk røter.
Vedlikehald
ser sjeldan
ut som mirakel.
Det liknar meir
på ei vanleg tysdag.
Det er kaffien
som alt står klar.
Ljoset
på trappa
før den andre
kjem heim.
Spørsmålet:
«Korleis har du det?»
stilt
før svaret
blir:
«Ikkje bra.»
For det som held
eit liv saman,
er sjeldan
det store
som skjer
éin gong.
Det er det vesle
som skjer
om att
og om att.
Slik held brua.
Slik held huset.
Slik held skogen.
Slik held hjartet.
Og kanskje
er kjærleik
ikkje først og fremst
det som reddar oss
når alt fell saman.
Kanskje er kjærleik
å kome
litt tidlegare.
Å sjå
den vesle sprekken.
Å smørje hengsla.
Å vatne hagen.
Å setje seg ned
før nokon
må falle.
For vedlikehald
er ikkje det motsette
av kjærleik.
Det er kjærleik
som kjem
før naudsynt.
— Adam Donaldson Powell
____________________
Leave a Reply